miércoles, 29 de abril de 2020

Vanesa Pelaez, mendi korrikalaria (EMF-FVM)

Vanesa Pelaez (1991, Andoain, Gipuzkoa)

1. Nola daramazu berrogeialdia?
Hasiera batean, ez nuen ondo eraman. Hau gertatu baino lehen, ez nuen etxea zapaltzen egun osoan, eta bapatean, giltzapetuta geratu gara. Orain nahiko ondo daramat, guztiok gaude egoera berdinean, eta ezinbestekoa da denok arauak betetzea birusa gehiago ez zabaltzeko.

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara?
Gehien bat indarreko, core, eta horrelako ariketak egiten ari naiz. Garajean gimnasio txiki bat antolatzen dut, eta edozein material erabiliz, paletak, bizikletaren gurpilak, zirkuituak egiten ditut. Beste batzuetan, palekin padelera jolasten gara, eta etxean dugun bizikleta estatikoa ere erabiltzen dut.

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan?
Iaz ezin izan nintzen Euskal Selekzioarekin estreinatu, baina aurten Espainiako Kopa egin nahi nuen. Baita, herriko eta inguruko auzoetako beste lasterketa batzuk ere.

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?
Ez dut uste udara baino lehen lasterketik jokatuko denik. Etxetik kanpo kirola egiteko aukera izatearekin pozik egongo naiz.

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak?
Dudan lesioa atzean uztea zen nire helburua. Kirola behar dugunoi, ez zaigu atsegin lesionatuta egotea, zapuzgarria da hobetu nahi izatea, baina zure gorputzak ez uztea. Lesioen alde ona, berriz itzultzeko gosea edukitzea da.

UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA
(Prentsa arduraduna)


martes, 28 de abril de 2020

Amaia Razkin, mendi korrikalaria (EMF-FVM)

Amaia Razkin (1995, Uharte-Arakil, Nafarroa)

1. Nola daramazu berrogeialdia? 
Momentuaren arabera. Lanean jarraitu dudanez, agian ez dut hainbesterako aldaketarik nabaritu. Hala ere, jai egunak eta asteburuak etxean egotea kostatzen zait. Baina beno, edozeini bezala.

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara? 
2020ko denboraldia kolokan gelditu denez, egunean egunekoa. Hasieran, arrabola erabiltzen nuen, baina ez dut gustuko. Egoera hau luzatu egingo zela ikusirik, korrika egiteko zinta bat erosi nuen, eta egunean ordubete egiten saiatzen naiz. Denboraren, edo gogoaren arabera gehiago. Burua behartu dudanetan ere, indar ariketak egin ditut.

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan?
Euskal Selekzioarekin, Espainiako Ultra eta Lineako Txapelketak egin behar nituen. Hauetaz gain, gertuko beste lasterketa batzuk ere egin nahi nituen, esaterako, Jurramendi Trail (Aiegi, Nafarroa), Irati Trail eta Goierriko Bi Handiak (Beasain, Gipuzkoa).

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?
Egia esan, ez dut itxaropen handirik. Gauden egoera ikusita, normaltasunerako bidea oso geldoa izango dela uste dut. Lasterketa ugari bertan behera utzi dituzte, ez baitakigu hau noiz amaituko den, eta zein izango diren hartu beharreko neurriak.

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak?
Esperientzia hartzea lehenik. Orain artean lasterketa gutxi jokatu ditudanez, aurten, lasterketak egin nahi nituen horrek dakarrenarekin. Hau da, entrenamendu batzuk jarraitu, eta zein mailatan nengoen ikusi.

UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA
(Prentsa arduraduna)

lunes, 27 de abril de 2020

Primavera 2020 (II) - Trini Grases Gestí


Teniendo en cuenta la situación que se nos presenta para los próximos 15 días, tendremos que conformarnos con contemplar el paisaje exterior virtualmente a través de las pantallas de los móviles  o de los ordenadores, o de la tv. Os invito a recordar con imágenes lugares que seguramente reconoceréis. 

El año pasado, por estas fechas, José Luis y yo preparábamos la excursión con la que colaboramos en el calendario de salidas anuales del C.V.C. Era una travesía con final ascendiendo al monte Kopakoarri, “Riscos de San Antón “, habiendo salido de Exkax a la entrada de la finca de Artikutza. Esta excursión la diseñamos hace años con el título de “Recuperar una tradición “ y teníamos ilusión de repetirla en mayo de 2019. En su cima se encuentra un buzón colocado el 14 de mayo de 1978 por un grupo de montañeros del C.V.C.E. con una inscripción que reza:

“A los deportistas que fallecieron en el ejercicio de la montaña del CVC.” A partir de aquella fecha un domingo de octubre y durante muchos años se vino organizando una excursión para ascender al risco y homenajear a los socios fallecidos. Un sacerdote celebraba la eucaristía y se leía una nota de recuerdo. El acto terminaba con la bajada al punto de partida casi siempre al embalse de San Antón. 

Después de ir varias veces a preparar la travesía, para buscar los puntos de enlace, ya que nos encontramos algunos pasos cortados desde la última vez que la habíamos hecho, tuvimos la mala suerte de que aquel domingo llovió sin cesar desde que bajamos del autobús hasta……. No nos quedó más remedio que acortarla y esperar a poder repetirla en otra ocasión. 

Os adjunto algunas fotos de lo que vimos al preparar el recorrido . 
 

domingo, 26 de abril de 2020

Pagasarri (671 m) y Ganekogorta (999 m). La inusitada importancia de los montes de al lado de casa - Hamlet



Ganekogorta (999 m) desde la cima de Biderdi/Larrentxu (877 m)



Nunca antes habíamos añorado tanto como en este último mes y medio ese monte que hasta hace tan poco prácticamente despreciábamos y que tan a menudo hemos dejado de lado para poner nuestro punto de mira en otras montañas más lejanas y de mayor envergadura. Tenemos la mala costumbre de darle siempre  más importancia a lo de fuera que a lo de casa, pero… ¡cómo les echamos de menos ahora que nos prohíben acercarnos a sus familiares cimas!

Aunque la subida más utilizada para subir al Pagasarri es la que se inicia en Larrakistu, pudiendo llegar en vehículo propio al aparcamiento de Igertu y subiendo por la “barrera del Paga”, hay otra opción que últimamente está despertando gran interés por ser motivo frecuente de manifestaciones para salvar un paisaje único de los estragos de la construcción de vías de comunicación modernas; de primar los desplazamientos rápidos a la conservación de la naturaleza: el acceso por Bolintxu. Es un recorrido más largo y hay que salvar más desnivel, pero a cambio pasaremos por un paisaje impensable a tan poca distancia de una gran urbe, como es Bilbao.


sábado, 25 de abril de 2020

Mayi Mujika Errasti, mendi korrikalaria (EMF-FVM)

Mayi Mujika Errasti (1988, Elgoibar, Gipuzkoa)

1. Nola daramazu berrogeialdia?
Nahiko ondo, espero baino hobeto ! Denbora, ahalik eta gehien aprobetxatzen saiatzen naiz: irakurri, kirola egin, etxeari errepasoa eman… Badira gauzak faltan botatzen ditudanak, batipat, etxekoekin eta lagunekin egotea, mendia, furgonetarekin bidaiatzea… Baina ondo moldatu naiz egoera berrira. 

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara? 
Etxean ia denetarik daukat, indarreko lana egiteko materiala eta arrabola besteak beste. Bikoteak, Facebook bidez zuzenean eskeintzen dituen saioak jarraitzen ditut egunero, eta horrez gain, bizikletari, tarteren bat gehiago eskeintzen diot. Yoga probatzeko astia ere izan dut. Belauneko lesio batetik errekuperatzen ari naiz, beraz, fisioak bidalitako ariketak ere fin-fin egiten ditut egunero. Zinta falta zait, beraz korrikarik ezin dut egin ! 

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan? 
Munduko Kopa egiteko asmoa neukan. Begiz jota nuen Madeirako (Portugal) lasterketa, ezagutzen ez dudan toki batean jokatzekoa zelako, eta nire ezaugarrietara ondo egokitu zitekeelako, luzea eta gogorrra den lasterketa baita. Berez, egutegia itxi gabe neukan arren, Livigno (Italia), Comapedrosa (Andorra), Tromso (Norvegia), eta Gorbeia bezelako lasterketan parte hartzea zen nire asmoa. 

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?
Mundu mailan zaila ikusten dut lasterketak antolatzea, izan ere, nazioarteko bidaien kontua ez dakigulako nola egongo den etorkizun hurbilean. Nik uste, udazkenera begira, Euskal Herrian ospatuko direla lasterketak, eta bertan parte hartzea gustatuko litzaidake. Karakateko (Gipuzkoa) igoera, munduko txapelketa, horietako bat izanik (barrezka). 

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak? 
Iaz hasitako bideari jarraipena ematea zen helburua, eta esperientzia hartzen jarraitu, oraindik asko daukadalako ikasteko. Baina batez ere, egiten dugun honetaz gozatzen jarraitzea zen neure helburua, toki berriak ezagutu, talde giroaz gozatu…

UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA
(Prentsa arduraduna)


viernes, 24 de abril de 2020

Andrea Garay Zarraga, mendi korrikalaria (EMF-FVM)

Andrea Garay Zarraga (1991, Gasteiz)

1. Nola daramazu berrogeialdia?
Egunaren arabera ! Argi daukat, zorionekoa naizela etxekoek osasuna dutelako, eta hori da garrantzitsuena. Baina mentalki oso zaila izaten ari da. Funtsezko aldaketa izan da, eta bapatean onartu behar izan dugu. Nire burua, gaur gaurkoz, ez da hain indartsua. Iruditzen zait gehienek eguna aprobetxatzen dutela, gauza ugari egiteko gogoa dutela, baina ez da nire kasua. Nahiz eta hilabete bat pasa, oraindik saiatzen ari naiz alde positibo hori ateratzen ikasten.

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara?
Kirolarekin gauza bera gertatzen zait. Beti izan naiz oso gogotsua, eta orain ez dut motibaziorik aurkitzen. Berrogeialdia hasi eta berehala arrabola apurtu zitzaidan, eta zaila izan da beste bat lortzea. Hala ere, korrika egiteko zinta aurkitu nuen eta egunek hobetu egin dute, dibertigarriagoak dira. Holaxe pasa ditut egunak: korrika pixka bat egin, indar lanak egiten jarraitu, eta luzatzeko ariketek ere garrantzia irabazi dute. Bestalde, yogaren antzeko zerbait egiten saiatzen naiz. Onartu dut nire sasoi puntua jaitsi egingo dela, eta gehiegi ez galtzeko lantzen ari naiz, beti gogoaren arabera. Konfinamendua bukatu eta gero, mendira itzul gaitezkeenean, sasoia berreskuratzen saiatu beharko dut.

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan?
Lasterketa asko neuzkan egutegian. Espainiako Kopa lehiatuko nuen, Zegama-Aizkorri egiteko asmoa ere baneukan, eta udan, Madeirara joan nahi nuen. Horrez gain, etxean lasterketa asko neuzkan gordeta. Ez ziren hain famatuak, baina gogorrak bezain politak ziren.

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?
Izugarria izango litzateke, baina ez dut uste. Agian, naturan kirola egiteko baimena emango digute, baina lasterketen aldetik gehiago luzatuko da nire ustez.

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak?
Nire lehenengo urtea izango zen Euskal Selekzioan, eta ahalik eta ondoen egin nahi nuen korrika. Zegama-Aizkorri egitea sinestezina iruditzen zitzaidan, eta Camille Xtreme berriro lehiatzeak ilusio handia egiten zidan.

UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA
(Prentsa arduraduna)

jueves, 23 de abril de 2020

Nahia Quincoces Altuna, mendi korrikalaria eta mendi eskiatzailea (EMF-FVM)

Nahia Quincoces Altuna (1983, Mendexa, Bizkaia)

1. Nola daramazu berrogeialdia? 
Ez da gustuko egoera, baina ondo daramat. Gauza asko botatzen ditut faltan, baina ez naiz aspertzen. Lan egiten jarraitzen dut, eta gainontzeko egunetan etxeko kontuekin nahiko entretenituta nabil.

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara?
Oinarria, spining-eko bizikletan egiten dut, baina etxeko eskaileratan aldapan gora eta behera ere ibiltzen naiz aerobikoa lantzeko. Indarreko ariketak berriz, TRX-a, pesak, gomak eta bozua, online-ko klaseekin egiten dut, Asier Arregiren klaseak bikainak dira konturatu gabe lantzeko. Bestalde, denboraldi luze baterako badaukat egurra etxean (barrezka).

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan?
Nire lehen helburuak, mendi eskian nituen, eta koronabirusaren egoera hau, justu, helburu nagusienak begi bistan nituela iritsi zen. Dena den, denboraldiko lehen zatiaz asko gozatu ahal izan dut. Korrikari dagokionez, Zegama-Aizkorrirako ilusio berezia neukan, eta Munduko Kopako zenbait lasterketa egiteko ere bai.

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?
Egia esan, ez. Lasterketa hauetan jende asko biltzen gara, eta hau ekiditze aldera joko dute. Momentu honetan mendiaz gozatzeko aukerarekin konformatzen naiz.

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak? 
Helburu nagusienak eskian nituen, Madonna di Campiglion (Alpeak, Italia) jokatu behar ziren Europako Txapelketetan, eta Grand Courseko lau lasterketetan; Altitoy-Ternuan, Pierra Mentan, Tour de Routorren eta Adamellon. Hauen ostean nintzen korrika astekoa.

UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA (Prentsa arduraduna)

miércoles, 22 de abril de 2020

Sarah Ugarte, mendi korrikalaria (EMF-FVM)

Sarah Ugarte (1986, Donostia, Gipuzkoa).

1. Nola daramazu berrogeialdia?
Egia esan, hasieran gaizki pasa nuen. Egun batetik bestera, etxetik ezin dela atera asimilatzea zaila izan da. Pentsatzen nuen 15 eguneko kontua izango zela, baina badirudi luzerako izango dugula. Orain, hilabete eta gero gustura nago, errutina bat daukat eta bertara moldatu naiz.

2. Sasoia mantentzeko zein entrenamendu mota egiten ari zara? 
Etxean gimnasio moduko bat montatu dut. Eliptika eta bizikletarekin kardioa lantzen dut, eta gimnasioko beste material batzuekin, corea. Inoiz ez naiz izan gimnasioaren aldekoa, ez zait gustatzen, baina orain, sasoia mantendu nahi badut, ezinbestekoa da. Egunero egiten dut kirola etxean. Bi orduz aritzen naiz, eta normalean interneten aurkitzen ditudan bideoak jarraitzen ditut ariketak egiteko.

3. Aurten, zein egutegi egiteko asmoa zeneukan?
Ilusio handiz hasi behar nuen denboraldia, izan ere, Euskal Selekzioko kide izateko deitu zidaten. Bertan, Espainiako Txapelketan eta Kopan parte hartu behar nuen. Camile Xtremek (Izaba, Nafarroa) izan behar zuen Espainiako Txapelketa, eta hau zen ilusio gehien egiten zidan lasterketa. Bestalde, neguan, Txakurkroseko Europako Txapelketara joateko sailkatu nintzen, Espainiako 3. postua lortua eta gero. Lasterketa, Frantziako Alpeetan ospatzekoa zen urrian, baina hau ere bertan behera geratu da.

4. Ekainetik edo uztailetik aurrera zerbait jokatuko denaren esperantzik baduzu?

Lehenik eta behin dagoen egoera hobetu behar da. Ondoren etorriko dira lasterketak, aurten ez bada, hurrengo urtean izango da.

5. Zein ziren 2020rako zure helburuak?
Espainiako Txapelketa, Espainiako Kopa, Zegama-Aizkorri eta Txakurkroseko Europako Txapelketa.


UNAI UGARTEMENDIA ZUBELDIA (Prentsa arduraduna)

miércoles, 15 de abril de 2020

Peña Ventosa (1434 m) - Matilde Sanz

Peña Ventosa y un precioso ejemplar de castaño de El Habario (Pendes)
Hay salidas que cobran especial significado por el momento en que se viven. Esta actividad supuso para mí un antes y un después en mi vida montañera: un par de hernias lumbares que llevaba arrastrando hacía años y un desviamiento de vértebra recién diagnosticado me hicieron creer que eso de dormir “al raso” había pasado a la historia. Que los días de travesuras en las que rapelar, hacer trepadas o en los que hay que ir saltando de roca en roca para poder alcanzar un objetivo —sin olvidar que una aventura termina cuando estás de vuelta— ya se habían borrado de mi horizonte. Nada más lejos de la realidad: todavía tenía y tengo por delante mucho camino por recorrer y pequeñas locuras a las que hacer frente.

lunes, 13 de abril de 2020

Cordillera de Huayhuash (Perú) - Txinbeleta


Recorrimos el circuito de trekking de Huayhuash en el año 2005 y aunque prometí escribir una crónica sobre el viaje, nunca lo hice. Tenida en cuenta la coyuntura actual quizá haya llegado el momento.

lunes, 6 de abril de 2020

Primavera 2020 - Trini Grases Gestí


El año pasado por estas fechas habíamos disfrutado ya de unos días primaverales, aprovechándolos para practicar una de las aficiones que más nos gustan: caminar al aire libre. 

Este año las actuales circunstancias no nos lo permiten. 

Os invito a contemplar estas imágenes de flores captadas el año pasado en salidas realizadas por estas fechas y que seguramente en estos días acompañarán muchos caminos montañeros e inundarán extensas praderas de nuestro entorno.



El Cáliz y La Momia - Matilde Sanz

El Cáliz








Al ver publicada en un diario local una galería de fotos titulada “Recorrido por los lugares del mundo que ya no existen”, me he acordado de la escapadita que nos regalamos a principios de año la Reineta y yo. En buena hora!, porque si nos lo llegamos a pensar un poco, nos coge todo este asunto del confinamiento que lo más lejos que nos deja movernos es a 50 metros de casa y, eso, si te deja el perro. Porque el Rubio, que es tan listillo, cuando llegamos a una distancia que él considera prudente, se planta y no hay quien le haga seguir adelante. Pero, bueno, no nos desviemos del tema. 

Resulta que los dos primeros días de nuestra miniescapada tuvimos un tiempo estupendo para la época del año (corría el mes de enero), pero el tercero se torció la cosa. Y cuando íbamos dirección al puerto de Navacerrada con idea de subir Cabeza de Hierro Mayor, echamos una miradita al cielo y, en vista de lo visto, paramos en el arcén para consultar al señor Google —ese que lo sabe todo— qué podíamos hacer que no nos obligase a desviarnos en exceso de nuestro camino. Y mira tú por dónde, la suerte quiso que acabásemos en La Pedriza.

Lara y los simáticos Sepul y Fernan


jueves, 2 de abril de 2020

Una imagen dice más que mil palabras - Hamlet

Piedra recogida en el Scafell Pike (978 m), la cumbre más elevada de Inglaterra

Las montañas nos llaman y tenemos que ir.
Deika ari dira mendiak eta joan beharra dugu

Itxaron beharra ere badaukagu. Ez urduritu, lagun.
... paciencia.

miércoles, 1 de abril de 2020

Jonction, El encuentro y Urbi: lejanos en distancia, pero con un mismo objetivo - Hamlet

El precioso paseo fluvial de Potes



La primera vez que contemplé in situ y conscientemente la unión de dos ríos me quedé impactada. Fue en Ginebra en el lugar llamado Jonction, donde unen sus aguas el elegante Ródano y el salvaje Arva. El Ródano aporta su caudal límpido, cristalino, tranquilo, procedente del cercano lago de Léman con su famosísimo jet d’eau; el Arva sus aguas blanquecinas, turbias, tumultuosas, venidas directamente de la montaña. Al unirse toman el nombre del Ródano. El mejor sitio para ver este espectáculo es sobre el puente situado a solo 40 metros de este encuentro, conocido como el puente de Jonction.

La Jonction desde el puente del mismo nombre
Vista aérea de La Jonction entre el Ródano y el Arve


Y es así precisamente, “el encuentro”, como le llaman en Potes al lugar donde se unen los dos ríos más importantes de la comarca: el río Quiviesa, que baja del valle de Cereceda o Vega de Liébana, y el Río Deva que desciende del valle de Camaleño. Hay un precioso paseo fluvial que nos deja acompañar el curso de estas aguas, antes y después de su casamiento. El nombre que toman de casados es el del Deva.

El Encuentro entre el Deva y el Quiviesa

El Encuentro

Y todavía más cerca de casa, en Basauri (Bizkaia) hay un lugar donde el río Ibaizabal y el Nervión unen sus fuerzas para formar el conocido como Nervión-Ibaizabal:  Urbi (dos aguas). Un lugar que debería de alguna forma ponerse en valor tal y como lo han hecho nuestros vecinos cántabros de Potes, ya que incluso sacar una fotografía se hace realmente difícil debido a lo abandonado de sus orillas, cubiertas de maleza.

 Unión de los ríos Ibaizabal y Nervión en Urbi (dos aguas)